تجويح ( tajvih ) م . ع . جوحت رجلى : پوشيدم پاى خود را . تجويخ ( tajvix ) م . ع . بر زمين انداختن و كندن سيل كنارهء رودخانه را . تجويد ( tajvid ) م . ع . جوده تجويدا : جيد گردانيد آن را . وجود الفرس : نيكو رو گرديد اسب . تجويد ( tajvid ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نيكو كردن و سره كردن . و علم تجويد : علم اداى حروف از مخارج . تجوير ( tajvir ) م . ع . بر زمين افگندن كسى را بزدن و نسبت دادن او را بجور . و جور البناء : برگردانيد بنا را . تجويز ( tajviz ) م . ع . جوز لهم ابلهم تجويزا : كشيد شتران ايشان را يكان يكان و جوز رايه : روا داشت راى او را . و جوز ابله : آب داد شتران خود را . و جوز الامر : روا داشت آن كار را و روا گردانيد آن را . تجويز ( tajviz ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اجازه و اذن و پروانگى . و پسند و رضا . و پژوهش . و اندرز . و راى و انديشه . و حكم و فتوى و روائى . و تجويز كردن : اندرز كردن . و آزمايش كردن و فتوى دادن و اذن دادن و روا گردانيدن و حكم كردن و راى دادن . تجويظ ( tajviz ) م . ع . سعى كردن . تجويع ( tajvi ' ) م . ع . گرسنه كردن و گرسنه داشتن يق جوع كلبك يتبعك : گرسنه‌دار سگ را تا تابع تو شود - يضرب فى معاشرة اللئام . تجويف ( tajvif ) م . ع . كاواك و و ميان تهى كردن . تجويف ( tajvif ) ا . - پ . - مأخوذ از تازى - جوف و كاواك و مغاره . تجويفات ( tajvif t ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جوفها و مغاره‌ها . تجويق ( tajviq ) م . ع . جوقهم تجويقا : جمع كرد ايشان را . و جوق عليه : بانگ زد بر او . تجويل ( tajvil ) م . ع . جول تجويلا و تجوالا : گرد بر آمد . تجه ( tajh ) م . ع . بجه له تجها ( از باب ضرب ) : متوجه او شد . تجهجه ( tajahjoh ) م . ع . باز داشتن . تجهز ( tajahhoz ) م . ع . آمادهء كار شدن يق تجهز الامر : و نيز تجهز : ساخته شدن جهاز عروس و لشكر و مرده و مسافر . تجهضم ( tajahzom ) م . ع . تكبر كردن و بزرگى نمودن . تجهم ( tajahhom ) م . ع . تجهمه و تجهم له : ترش‌روئى كرد . با او . تجهية ( tajheyat ) م . ع . جهى الشبحة تجهية : فراخ گردانيد زخم سر را . تجهيز ( tajhiz ) م . ع . ساختن جهاز عروس و لشكر و مسافر و غازى و مرده و جز آن را . و جهز عليه الفرس : دوانيد اسب را به روى . تجهيز ( tajhiz ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تهيه و تدارك جهاز و اسباب كار . تجهيل ( tajhil ) م . ع . بنادانى منسوب كردن كسى را . تجيب ( tojib ) و ( tajib ) ا . خ . ع . بطنى از قبيلهء كنده و از آن است كنانة بن بشر قاتل عثمان رضى اللّه عنه . تجير ( tajir ) ا . ع . ثفل و كنجاره . تجير ( tejir ) ا . پ . ديوار كرباسى خانه خانه‌دار . و پرده و حجاب . تجيش ( tajayyoc ) م . ع . تجيشت النفس : شوريد دل . تجيف ( tajayyof ) م . ع . بوى گرفتن . مردار . تجيئة ( taji'at ) م . ع . جيا القربة : دوخت آن مشك را . تجييش ( tajyic ) م . ع . گرد آوردن لشكر . تجييض ( tajyiz ) م . ع . جيض عنه تجييضا : برگشت از آن و ميل كرد . تجئيف ( taj'if ) م ع . جأفه تجئيفا : ترسانيد او را . تجييف ( tajyif ) م . ع . مردار شدن منه قول عمر رضى اللّه عنه اتكلم قوما قد جيفوا اى صاروا جيفا . و ترسانيدن يق جيف فلان فى كذا . و جيف اى فزع و افزع . و جيف الحيفة : بوى گرفت مردار . و جيفه : زد او را . تجييم ( tajyim ) م . ع . حرف جيم نوشتن . تحاب ( tah bb ) م . ع . همديگر را دوست داشتن يق تحابوا اذا احب بعضهم بعضا . تحابب ( tah bob ) م . ع . يكديگر را دوست گرفتن . تحات ( tah tt ) م . ع . پوست باز كندن و خراشيده شدن . و تحاتت الورق فروريخت برگ از درخت . الحديث : تحاتت ذنوبه اى تساقطت . تحاتن ( tah ton ) م . ع . برابر و متساوى شدن و كل اثنين لا يتخالفان فهما متحاتنان . تحاث ( tah ss ) م . ع . تحاثوا على الامر : برانگيخت بعضى مر بعضى را بر آن كار . تحاج ( tah jj ) م . ع . با هم خصومت كردن .